معرفت، شعور، عشق و دیگر هیچ...

فک می کنم از آخرین باری که سرسرای دانشکده علوم می رفتم شش بش سالی می گذشت آخه از وقتی که ارشد تهران قبول شدیم و تنمون به تن تهرونیا خورد دانشگاه چمران که چه عرض کنم اهواز هم نمی اومدم!!!  

امتحان پی اچ دی که شروع شد چون اصلا نخونده بودم استرسی هم نداشتم ریلکس سوالات رو می خوندم و شروع کردم به حل کردن ولی خوب خیلی بلد نبودم خیلی بهم برخورد هیچ وقت فک نمی کردم منم یه روزی داوطلب نما باشم و واسه وقت تلف کردن برم سرجلسه امیدوارم سال دیگه بتونم بخونم. 

Dear God!

You give me back my pride

Thank you! Really thank you 

گاهی وقتا به یادت می خواهم زار، زار گریه کنم ولی می دونم با اینچیزا دلم خنک نمی شه....می دونی گاهی وقتا وجودم می سوزه باورکن تو اون لحظه اگه  تو آتیش بندازنم روی آتیش و کم می کنم.... باور کن بعد از تو کار من شده خودکشی دل وقتی به یادت میفتم دلم می ریزه وهمیشه عین دیونه ها از موقعیت هایی که تورو به یادم میاره فراریم آخ که چقد خوش باور بودم....

می دونی من همیشه از خالقم واسه خلق همچین احساسی تشکر می کنم و همیشه یه چیز ازش می خوام  " خالق مهربانم می خوام تو زندگیم عشق رو تجربه کنم  لطفا وجودم و سرشار کن"

کاش یه تکه سنگ بودم، یک تکه چوب، مشتی خاک، کاش سپور بودم، یک نانوا، یک خیاط، دست فروش، دوره گرد، پزشک، وزیر، یک واکسی کنار خیابان، کاش کسی بودم که تو را نمی شناختم. کاش دلم از سنگ بود. کاش اصلا دل نداشتم. کاش اصلا نبودم. کاش نبودی، کاش می شد همه چیز را با تخته پاک کن پاک کرد. آخ .....! کاش یکی از آجرهای خانه ات بودم، یا یک مشت خاک باغچه ات، کاش دستگیره ی اتاقت بودم تا روزی هزار بار مرا لمس کنی. کاش چادرت بودم، نه کاش دست هات بودم. کاش چشم هات بودم. کاش دلت بودم، نه کاش ریه هات بودم تا نفس هات را در من فرو ببری و از من بیرون بیاوری. کاش من تو بودم. کاش تو من بودی، کاش ما یکی بودیم یه نفر دوتایی! 

منبع: روی ماه خدا را ببوس "مصطفی مستور"